“Ik heb ja gezegd tegen ’t Kastheel en ja tegen deze geweldige mannen die een goed en volwaardig leven verdienen, waaraan ik hoop bij te mogen dragen.” Sinds februari 2024 werkt Arianne van der Wees als behandelaar bij ’t Kastheel. Een bewuste overstap vanuit de jeugdbescherming, waar zij jarenlang werkte als gezinsvoogd en later als gedragsdeskundige.
Na jaren in de jeugdzorg begon Arianne zich af te vragen of ze door alle veranderingen nog wel kon betekenen wat zij wilde voor de gezinnen en kinderen met wie ze werkte. Ze ging op zoek naar meer zingeving en een organisatie waar verbinding belangrijk is. Zo kwam ze bij ’t Kastheel terecht.
“Het voelde meteen goed. Wel moest ik enorm schakelen op de doelgroep. Kan en wil ik dat wel, werken met volwassen mannen met een verstandelijke beperking? Uiteindelijk heb ik mijn gevoel gevolgd en ja gezegd.”
Geen instelling, wel een thuis
Wat Arianne vooral aanspreekt, is de onvoorwaardelijke zorg vanuit verbinding. Bewoners mogen blijven, ook wanneer het moeilijk wordt.
“Je bent hier, blijft hier en mag hier altijd blijven, hoe gek je ook doet. Samen gaan we verder, ook na moeilijke momenten of periodes. Vallen, opstaan en weer doorgaan.”
Volgens Arianne geeft die zekerheid bewoners rust, geborgenheid en veiligheid. Veel van hen hebben meerdere verhuizingen en doorplaatsingen meegemaakt. Bij ’t Kastheel krijgen vertrouwen en hechting de tijd om te groeien.
Dat zit ook in heel gewone dingen. Samen boodschappen doen, werken en ontspannen. De eigen kamer schoonmaken of een schilderijtje ophangen. “Geen plastic bekertjes, maar kopjes en gewone messen om mee te eten. Geen instelling, wel een thuis.”
Dicht bij de bewoners
Persoonsgerichte zorg betekent voor Arianne dat zij als behandelaar dicht bij de bewoners blijft. Ze loopt regelmatig over het terrein, drinkt koffie met bewoners in de werkkantine en maakt een praatje op de groep of op iemands kamer.
“Zien, voelen, luisteren en vooral heel goed kijken.”
Zo doet Arianne zelf veel ervaringen met bewoners op en kent ze hen goed. Het levensverhaal vormt daarbij het uitgangspunt. Wat heeft iemand meegemaakt? Wat heeft diegene vandaag nodig? Een duidelijk en voorspelbaar dagprogramma biedt houvast. Maar wat mogelijk is, kan per dag verschillen.
Ook na elf jaar nieuwe mogelijkheden
Dat bewoners bij ’t Kastheel mogen blijven, betekent ook dat er na jaren nog ruimte is voor ontwikkeling. Arianne vertelt over een bewoner die al ruim elf jaar bij ’t Kastheel woont. Na lange tijd werd duidelijk dat hij toe was aan een andere invulling van zijn dag. Zijn teruggetrokken programma maakte plaats voor meer activiteiten op en met de groep.
Die verandering vroeg veel van de bewoner én van de mensen om hem heen. Begeleiders, zijn persoonlijk begeleider, moeder, bewindvoerder en Arianne werkten nauw samen en bereidden de veranderingen zorgvuldig voor.
Inmiddels draait hij volop mee in de dagbesteding. Ook was hij na elf jaar voor het eerst aanwezig bij de verwantenbarbecue, in plaats van zich terug te trekken op zijn kamer.
“Het is ontroerend om iemand te zien opbloeien. Ook na elf jaar mogen we opnieuw kwaliteit van leven toevoegen.”
Werken bij ’t Kastheel is volgens Arianne soms hard werken. Er zijn risico’s en soms zijn er tranen. Maar daar staan veel kleine geluksmomenten tegenover.
“Het raakt en ontroert iedere dag om die momenten samen met onze bewoners mee te mogen maken. Samen 100%.”
Spreekt dit verhaal je aan? En wil je net als Arianne in ons team komen werken, in een zorgomgeving waar de persoon centraal staat? Neem een kijkje bij onze vacatures.