“De tijd en ruimte die we hebben om met geduld en liefdevolle aandacht bij te dragen aan een waardevol en zinvol leven voor mensen die daar weinig kans toe hebben gehad, dat is wat mij zo aanspreekt in mijn werk.” Graag stellen we onze collega Silvia Bijker aan je voor.
Silvia werkt al ruim 25 jaar in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking die psychiatrische en gedragsproblemen hebben. Ze is opgeleid tot orthopedagoog en GZ-psycholoog en werkt inmiddels al ongeveer 8 jaar als hoofdbehandelaar bij ’t Kastheel. Samen met collega’s kijkt zij steeds opnieuw naar wat een bewoner nodig heeft.
Kijken naar de persoon en de omgeving
Persoonsgerichte zorg begint volgens Silvia bij de basisbehoeften die ieder mens heeft: “Je veilig weten, een dak boven je hoofd hebben, gezien en gewaardeerd worden en je kunnen ontwikkelen.”
De ondersteuning die iemand daarbij nodig heeft verschilt per persoon. Daarom vormt het levensverhaal van een bewoner het uitgangspunt. Welke leerervaringen neemt iemand mee? Wat kan diegene op een bepaalde dag aan? En hoe laat iemand merken dat iets wel of niet lukt?
“Wat vandaag wel kan, kan morgen misschien niet.” Daarom kijkt Silvia niet alleen naar de bewoner, maar ook naar de omgeving. Hoe kan die zo worden ingericht dat deze persoon het beste gedijt?
Blijven, ook wanneer het ingewikkeld wordt
Veel bewoners verloren in het verleden hun woonplek wanneer de zorg ingewikkeld werd. Een nieuwe belofte neemt de angst om opnieuw weg te moeten daarom niet meteen weg. Vertrouwen moet groeien.
“Lang op dezelfde plek blijven kan ervoor zorgen dat de angst om weg te moeten langzaam uitdooft. Dat heeft een positieve invloed op het algehele welzijn, zowel mentaal als fysiek,” legt Silvia uit.
Dit vraagt om tijd, geduld en het kunnen verdragen van moeilijke momenten. Van Silvia als hoofdbehandelaar vraagt het ook om lef: soms moet ze een keuze durven maken die elders nog niet is gemaakt. Daarbij blijft steeds de vraag centraal: wat heeft iemand op dat moment nodig?
“Het probleemgedrag mag niet leidend zijn. We moeten blijven kijken naar de menselijke behoefte erachter.”
Samen duidelijkheid bieden
Om goed bij bewoners aan te sluiten, kijken medewerkers nauwkeurig naar signalen en reactiepatronen. Hoe zij daarop reageren verschilt per bewoner en blijft maatwerk. Structuur, duidelijkheid en nabijheid zijn daarbij belangrijk.
Ook de samenwerking met verwanten en andere betrokkenen is onmisbaar. “Een van de belangrijkste redenen voor ontregeling is onduidelijkheid. Hoe meer onduidelijkheid we kunnen voorkomen, hoe fijner het is voor iedereen.”
Wanneer er iets verandert in de dagstructuur, worden verwanten daarom vooraf geïnformeerd. Zij weten dan wat er speelt en kunnen dezelfde uitleg geven als de medewerkers. Zo ontstaat er duidelijkheid voor de bewoner en staan alle betrokkenen zoveel mogelijk op één lijn.
Een volwaardig bestaan
Silvia heeft veel bijzondere ontwikkelingen gezien. Bewoners die eerder bijna de hele dag op hun kamer zaten, zijn gaan werken, genieten meer en zijn minder bang voor de buitenwereld. Anderen kregen na jaren weer contact met hun familie. Ook hoort zij van ouders dat zij weer ouder kunnen zijn, in plaats van zorgbemiddelaar.
“Het is zo ontzettend mooi om een omgeving te creëren waarin mensen een volwaardig bestaan kunnen ervaren.”
Werken bij ’t Kastheel vraagt volgens Silvia om zelfreflectie en de bereidheid om te blijven leren. Bewoners kunnen het beste én het moeilijkste in je naar boven halen. Daarom is het belangrijk om je eigen emoties onder ogen te zien en steeds beter te leren omgaan met de emoties van bewoners.
Tegelijkertijd noemt ze haar werk bij ’t Kastheel ‘het allermooiste werk op de allermooiste werkplek die je je kunt indenken’.
Spreekt dit verhaal je aan? En wil je net als Silvia in ons team komen werken, in een zorgomgeving waar de persoon centraal staat? Neem een kijkje bij onze vacatures.