Wat ons onderscheidt van andere zorgorganisaties is dat we niet alleen zeggen dat we er onvoorwaardelijk zijn voor onze bewoners, maar dat ook echt laten zien.” Mike de Jong is coördinerend begeleider bij ’t Kastheel en kijkt samen met collega’s hoe we onze zorgvisie naar de dagelijkse praktijk kunnen vertalen.
Mike: “In 2018 begon ik als persoonlijk begeleider in Kampen en sinds 2020 heb ik die coördinerende rol. Wat ik mooi vind aan dit werk? Dat ik nog steeds dicht bij de bewoners sta, terwijl ik ook een rol heb in het coördineren van de zorg en het ondersteunen van collega’s. Ik coach en help hen, samen kijken we hoe we het beste kunnen aansluiten bij de behoeften, wensen en mogelijkheden van de bewoners.”
“Dat laat voor mij zien hoe belangrijk het is om niet weg te kijken of moeilijk gedrag te negeren, maar om juist nabijheid te blijven geven.”
Hoe onderscheidt dit jullie van andere zorgorganisaties?
Wat ons onderscheidt van andere zorgorganisaties is in Mikes ogen dat we niet alleen zeggen dat we er onvoorwaardelijk zijn voor onze bewoners, maar dat ook echt laten zien. Hij vertelt: “Wat er ook gebeurt, we blijven naast de bewoner staan. Als er een incident is geweest, pakken we zo snel mogelijk het dagprogramma weer op en gaan we verder waar we gebleven waren. Voor de bewoner verandert er niets aan de relatie; die blijft hetzelfde.
Daarnaast blijven we continu zoeken wat de beste zorg voor iemand is. Wat voor de ene bewoner werkt, hoeft voor de ander niet te werken. Juist doordat we blijven zoeken en aansluiten bij de persoon, kunnen we begeleiding bieden die echt bij iemand past. Dat maakt voor mij het verschil en is ook wat ’t Kastheel bijzonder maakt.”
Training sensorische informatieverwerking
Onlangs volgde Mike een interessante training over sensorische informatieverwerking bij mensen met een verstandelijke beperking. “Dat gaf mij mooie eye-openers”, zegt hij enthousiast. “Bijvoorbeeld over hoe sterk prikkelverwerking het gedrag kan beïnvloeden, vaak zonder dat je dat direct ziet. Eerder dacht ik bij gedrag sneller: ‘diegene heeft daar nu gewoon geen zin’. Na deze training realiseer ik mij dat vaak over- of onderprikkeling een enorme rol speelt. Ik kijk daardoor nu eerder naar: wat heeft iemand op dat moment nodig om zich weer veilig of in balans te voelen, in plaats van direct te sturen op het gedrag zelf.
Een mooi voorbeeld zit in het alledaagse: bijvoorbeeld tandenpoetsen. Lukt dat niet omdat iemand geen zin heeft of speelt er nog iets anders mee? Kan het dat de borstel een vervelend gevoel geeft of te hard is? Of zou het nog kunnen dat de bewoner de smaak van tandpasta niet kan verdragen? Juist door dat samen te onderzoeken, kan ik beter aansluiten bij de bewoner en zoeken naar een manier waarop het wél lukt. Dat maakt voor mij echt het verschil in de dagelijkse begeleiding.”
“Deze training helpt om beter aan te sluiten bij de behoeften van de bewoners. Met name doordat ik gedrag minder snel beoordeel/veroordeel en eerst probeer te begrijpen wat erachter zit.”
Mike besluit zijn terugblik op de training met de samenvatting dat hij enorm veel heeft geleerd, maar dat hij het nu eerst vooral in de praktijk wil blijven ervaren. Verder wil ontdekken wat wél en niet werkt bij onze bewoners. “Juist door ermee te werken in de dagelijkse begeleiding, groeit mijn inzicht verder en kan ik mijn team meenemen in deze materie.”
Spreekt dit verhaal je aan? En wil je net als Mike in ons team komen werken, in een zorgomgeving waar de persoon centraal staat? Neem een kijkje bij onze vacatures.